This post is also available in:
Dit wetsontwerp zet Richtlijn 2015/2366/EU betreffende betalingsdiensten in de interne markt (PSD2) gedeeltelijk om. De richtlijn beoogt de concurrentie en de innovatie te versterken, rekening houdend met de marktontwikkelingen, en tegelijk de consument een hoog beschermingsniveau in de hele Unie te bieden. Nu het prudentiële luik reeds door de wet van 11 maart 2018 werd omgezet, pakt de regering thans het luik consumentenbescherming aan, met een herziening van het Wetboek van economisch recht en in het bijzonder Boek VII. De belangrijkste wijzigingen betreffen de informatie- en transparantieplicht, de aansprakelijkheid, en de bescherming van persoonsgegevens.
1. Informatie- en transparantieplicht
Aanbieders van betalingsinitiatiediensten moeten diverse informatie meedelen over tussenpersonen, vertegenwoordigers en bevoegde toezichthouders. Bijkomende informatie moet worden verstrekt na de initiatie of ontvangst van een betalingsopdracht en na de uitvoering van de transactie: de bevestiging van de geslaagde initiatie, een referentie waarmee de betaler de verrichting kan identificeren, het bedrag, en de eventuele kosten aan de aanbieder. Het zal de begunstigde verboden zijn de betaler te vragen kosten aan de handelaar te betalen voor het gebruik van een betaalinstrument: aan consumenten kunnen dus geen kosten meer worden aangerekend voor transacties met debet- en kredietkaarten, ook bij aankopen op afstand. De informatieverplichtingen kunnen worden verlicht voor verrichtingen van geringe waarde. Er moeten regels worden vastgesteld over de wijze waarop initiatieaanbieders toegang kunnen krijgen tot de betaalrekening bij de rekeninghoudende aanbieder, om de transparantie te versterken.
2. Aansprakelijkheid
Het risico wordt hoofdzakelijk bij de operatoren gelegd, met inbegrip van de betalingsinitiators en de rekeningaggregatoren. Een verrichting is slechts toegestaan indien de betaler heeft ingestemd met de uitvoering ervan, welke instemming kan worden gegeven via de begunstigde of de initiatieaanbieder en kan worden ingetrokken tot de opdracht onherroepelijk wordt. Om de correctie van een niet-toegestane of gebrekkig uitgevoerde verrichting te verkrijgen, moet de gebruiker de aanbieder onverwijld verwittigen zodra hij ze vaststelt; de rekeninghoudende aanbieder voert de correcties uit op verzoek van de gebruiker. De aanbieder van de betaler moet het niet-toegestane bedrag onmiddellijk terugbetalen, uiterlijk aan het einde van de eerstvolgende werkdag, tenzij hij goede redenen heeft om fraude te vermoeden en die schriftelijk aan de FOD Economie meedeelt; in de praktijk zal die verplichting zeer moeilijk uit te voeren zijn. Wat de bewijslast betreft, komt het aan de tussenpersoon van de initiatieaanbieder toe te bewijzen dat een betwiste geïnitieerde verrichting correct werd geauthenticeerd en geregistreerd. Bij verlies of diefstal draagt de betaler de verliezen uit niet-toegestane verrichtingen tot 50 EUR (in plaats van voorheen 150 EUR), en in bepaalde gevallen niets; omgekeerd draagt de betaler alle verliezen uit zijn eigen bedrog of uit een opzettelijke of grof nalatige tekortkoming aan zijn verplichtingen. Er moeten passende klachtenprocedures worden ingevoerd, waarbij de aanbieder binnen vijftien werkdagen op alle punten antwoordt, met een mogelijke verlenging.
De recente rechtspraak bevestigt deze functionele kijk op de rol van de bank: bij de uitvoering van een betalingsopdracht treedt de bank op als betalingsdienstaanbieder en is zij niet gehouden tot een waarschuwingsplicht over de onderliggende belegging.
3. Bescherming van persoonsgegevens
Boek VII zal bepalen dat de informatie aan personen over de verwerking van persoonsgegevens, en de verwerking zelf, moeten gebeuren overeenkomstig de privacywetgeving en de AVG. De aanbieders krijgen enkel toegang tot de persoonsgegevens die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van hun betalingsdiensten (gegevensminimalisering) en verwerken en bewaren die enkel met de uitdrukkelijke toestemming van de gebruiker.
Dit artikel is een vertaling. Enkel de Franse versie is authentiek. Het wordt louter ter informatie verstrekt en vormt geen juridisch advies.
